Zdarzają się pomysły, aby uchylić się od obowiązku alimentacyjnego powołując się na świadczenia wypłacane przez Państwo na rzecz dzieci. Takie rozwiązanie nie ma oparcia w obowiązującym prawie, gdzie ustawodawca w art. 135 § 3 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego wyłączył precyzyjnie określone kategorie świadczeń, które nie będą brane
pod uwagę przez Sąd przy ustalaniu obowiązku alimentacyjnego, tj.:

1. świadczenia z pomocy społecznej lub funduszu alimentacyjnego, o którym mowa
   w ustawie z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów
   (Dz. U. z 2023 r. poz. 1993), podlegające zwrotowi przez zobowiązanego do alimentacji – dotyczy to wszelkiego rodzaju zasiłków celowych czy okresowych czy też świadczeń
   z funduszu alimentacyjnego, gdy osoba nie wywiązuje się z alimentów – powyższe jest konsekwencją przyjętej przez ustawodawcę zasady, że pomoc ma charakter doraźny
   i podlega zwrotowi przez osobę zobowiązaną do alimentacji;
2. świadczenia, wydatki i inne środki finansowe związane z umieszczeniem dziecka
   w pieczy zastępczej, o których mowa w przepisach o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej – krótko mówiąc fakt że zabrano nam dziecko, które znajduje się w pieczy i rodzice otrzymują z tego tytułu określone środki na utrzymanie swojego wychowanka, nie zwalnia nas z obowiązku płacenia alimentów, choćby w symbolicznej kwocie wg naszym możliwości finansowych,
3. świadczenia wychowawcze, o którym mowa w ustawie z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2023 r. poz. 810 i 1565) – czyli popularne 800+ otrzymywane przez rodziny;
4. świadczenia rodzinne, o których mowa w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 390, 658 i 1429) – mowa tu o wszelkich zasiłkach rodzinnych i dodatkach do tych świadczeń (np. z tytułu urodzenia dziecka, opieki nad dzieckiem w okresie urlopu wychowawczego, samotnego wychowywania dziecka, wychowywania dziecka w rodzinie wielodzietnej, kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego, rozpoczęcia roku szkolnego, czy podjęcia przez dziecko nauki poza miejscem zamieszkania), zasiłku pielęgnacyjnego dla osób niepełnosprawnych po 16 roku życia, świadczenia pielęgnacyjnego dla opiekunów osób niepełnosprawnych spokrewnionych, jednorazowej zapomogi z tytułu urodzenia się dziecka – tzw. becikowego;
5. rodzicielskie świadczenie uzupełniające, o którym mowa w ustawie z dnia 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym (Dz. U. z 2022 r. poz. 1051) – czyli emerytura dla kobiet które urodziły co najmniej 4 dzieci bądź mężczyzn, którzy wychowywali dzieci, gdzie matka zmarła, porzuciła dzieci bądź długotrwale nie wychowywała dzieci.

Powyższe jest zbieżne z polityką Państwa, która zakłada że koszty utrzymania dzieci powinny spoczywać na osobach zobowiązanych do alimentów, a nie na instytucjach rządowych czy samorządowych.

Powoływanie się przy rozstrzygnięciu o wysokości alimentów, na to, że dany rodzic otrzymuje jedno ze wskazanych świadczeń, a tym samym obowiązek alimentacyjny jest ustalony w niższym zakresie stanowi naruszenie przepisów prawa materialnego i jest przesłanką do podważenia w ramach apelacji tego typu wadliwości.