Często przemoc domowa kojarzy się przede wszystkim z rękoczynami i to najłatwiej zauważyć. Znacznie trudniej jest zidentyfikować przemoc psychiczną, która potrafi przybierać bardzo wyrafinowaną formę, a osoby doświadczające tego rodzaju przemocy bardzo długo nie dostrzegają, że występują sytuacje, które nie powinny mieć miejsca.

Oczywistym przykładem tego rodzaju przemocy wydają się wyzwiska, w szczególnie słowami wulgarnymi, ale sytuacja nie jest już taka jasna gdy strony są w konflikcie i wzajemnie się obrażają bądź w ich kulturze słowa wulgaryzmy są na porządku dziennym. Wówczas nie mówimy o przemocy, gdyż nie ma przewagi sprawcy nad ofiarą, a o konflikcie w rodzinie. O stosowaniu przemocy psychicznej będziemy mówić, gdy wyzwiska zmierzają do poniżenia osoby, zaniżenia jej poczucia wartości czy ośmieszenia. Powyższe można również osiągnąć bez stosowania wulgaryzmów w sposób bardziej wyrafinowany poprzez ośmieszenie w konkretnych sytuacjach wobec znajomych, pracowników, rodziny czy też poprzez ciągłe krytykowanie. Przemoc psychiczna może też przybrać formę manipulacji emocjonalnej czy szantaży, w tym szantaży emocjonalnych.

Bardzo częstą formową przemocy psychicznej jest izolowania od rodziny, znajomych, przyjaciół poprzez uniemożliwianie kontaktowania się ze wskazanymi osobami. Często połączone jest to z chorobliwą zazdrością i nieuzasadnionymi podejrzeniami o rzekome zdrady. Powyższe może mieć również formę narzucenia nieakceptowanych podziałów obowiązków w rodzinie takich jak stereotypowe stwierdzenie, że kobieta powinna być w domu i wychowywać dzieci, co zmierza do uniemożliwienia własnych ambicji zawodowych i w dłuższej perspektywie uzależnienia finansowego.

Przemoc psychiczna przybiera również formę przemocy ekonomicznej, gdzie z jednej strony wyliczane są środki finansowe, ale również podejmowane są kroki, aby małżonek nie usamodzielnił się finansowo poprzez zakazywanie np. podjęcia pracy zawodowej czy choćby brak wsparcia w opiece nad dziećmi, co przekłada się na dyspozycyjność w podjęciu pracy. Wielokrotnie przyjmuje to formę stawiania się osoby stosującej przemoc jako kogoś lepszego, kto dba o dobrobyt całej rodziny, gdyż to On zarabia nie szanując równocześnie starań osobistych drugiego małżonka w wychowanie i pielęgnację dzieci czy też prowadzenie całego domu, co jest częstokroć znacznie bardziej obciążające.

Przemoc może przyjąć również formę gróźb różnego rodzaju od klasycznego pozbawienia życia czy spowodowania uszczerbku na zdrowiu poprzez groźby zabrania dzieci, wyrzucania z domu. Często powielają się twierdzenia że nic nie jest drugiego małżonka, bo nie zarabia, a stosujący przemoc zapomina, że w większości rodzin panuje ustrój wspólności majątkowej, a tym samym wynagrodzenie każdego z małżonków jest wspólne, tak samo jak wszystkie dobra majątkowe zakupione w trakcie małżeństwa.