Bullying, czyli systematyczne, intencjonalne i długotrwałe stosowanie przemocy wobec jednostki, stanowi jedno z najpoważniejszych zagrożeń dla prawidłowego rozwoju psychicznego dzieci i młodzieży. To zjawisko, będące przedmiotem licznych badań psychologicznych, jest analizowane zarówno w kontekście psychologii rozwojowej, jak i psychopatologii. Dan Olweus, jeden z pionierów badań nad bullyingiem, określa go jako

Trauma, definiowana jako głębokie, emocjonalne doświadczenie zdarzeń, które przekraczają zdolności jednostki do radzenia sobie, adaptacji i obrony jest jednym z kluczowych czynników mogących wpływać na rozwój i zachowanie dzieci. Jeden z prostszych podziałów traum to: trauma typu pierwszego – po doświadczeniu jednorazowym, zagrażającym zdrowiu lub życiu, np. wypadek, powódź, udział

Dzieciństwo stanowi kluczowy okres kształtowania osobowości, schematów poznawczych oraz zdolności do budowania relacji społecznych. Uruchamiane w tym czasie mechanizmy adaptacyjne determinują przyszłe funkcjonowanie jednostki, zarówno w obszarze emocjonalnym, jak i poznawczym. Wzorzec rodziny, w którym dziecko dorasta, ma fundamentalne znaczenie dla jego rozwoju psychicznego i społecznego. Niestety, według najnowszych danych